در اینجا می خوام راجع به انگلیسی حرف زدن ایرانی ها با خارجی ها صحبت کنم .

مثلاً اصطلاحات عجیبی که ایرانی ها به کار می برند:
What’s your nationality (البته می دونم چی می خواد بگه)
What’s country (اینم می دونم چه منظوری داره)
I love you (دختر خانم ! اینو به پسر بگو ! نه به من! )

یااصطلاحاتی که دوست ندارم ایرانی ها استفاده کنند:
Made in Japan? (حواست کجاست؟ من انسانم ونه جنس !!!)
Hello, Mr (آخه چرا به یه خانم اینجوری می گین!؟)

البته کم نیستند ژاپنی هاییکه - از جمله خود من- تو انگلیسی زیاد وارد نیستند و کم هم نیستند افرادی که وقتی یکی بخواد به انگلیسی باهاشون صحبت کنه در میرن !
نمی خوام بگم ایرانی هایی که خیلی راحت و بدون هیچ رودیباسی همینکه یه خارجی می بینند چند تا کلمه انگلیسی پرت می کنند اینجوری یا اونجوری اند، ولی خب وقتی که نه یکبار، نه دوبار، همش از اینجور اصطلاحات غلط می شنوم یه حس بدی بهم دست می ده.
　
وقتی می بینم ایرانی ها اینقد با شهامت و بدون هیچ گونه ترسی از اشتباه صحبت کردن انگلیسی با خارجی ها حرف می زنند تو دلم تحسینشونم می کنم ولی بعضی وقت ها اینو به حساب پررویی و بی ادبی هم می ذارم.
متأسفانه وقتی یه خارجی می خواد تو یه جایی عکسی بگیره، یا داره یه چیزی می نویسه یا می پرسه، یه هویی می بینی یکی سروکلش پیدا می شه ومی پرسه کجایی هستی؟ افغانی؟ ژاپنی؟ کره ای؟.....و فقط کافیه یه خورده جوابشو بدی، اونوقته که ولت نمی کنه و مثل کنه بهت می چسبه وپشت سر هم سوال می پرسه تا یه حالی ببره !!!!!!!
حالا سؤال کردنش به کنار، لحنش هم خیلی بی ادبانه است و چه بسا باعث می شه که خارجی ها ذهنیت بدی از ایران داشته باشند!
وقتی آدم داره یه کاری انجام می ده و ذهنش مشغوله، یکی اگه سؤالی داره باید حداقل یه ببخشیدی چیزی بگه و سوالشو بپرسه، نه اینکه یه هویی بیاد بگه چینی هستی !؟
خب این خیلی بی ادبیه !نمی دونم آیا تو ایران با یه فردی که نمی شناسنش اینجوری صحبت می کنند؟ دوستایی که تو ایران دارم میگن نه، اینجوری نیست و حتی کسانی که تو کوچه و بازار به من کمک می کنند هم میگن نه .
وقتی که همچین موردی رو به همچین افرادی بگی و تذکر بدی که کارت زشته، البته خب بیشترشون معذرت می خوان ولی در ادامه میگن ما ایرانی ها خونگرم هستیم و دوست داریم با خارجی ها هم خودمونی برخورد کنیم !و جالبه بیشترشون قیافه حق به جانب می گیرند و میگن مشکل از شماست (که نمی توانید این خونگرمی ما رو درک کنید!!!!!!!)
من که فکر می کنم این خونگرمی نیست و باید اسمشو پررویی بذاریم .
فکر می کنم خود ایرانی ها هم وقتی یکی همینجوری بیاد و بدون سلامی و کلامی بپرسه کجایی هستی حتما پیش خودشون میگن : عجب فرد بی ادبیه !
فرق می کنه اینکه یکی بخواد واسه اینکه زبانش خوب بشه بیاد و با خارجی ها صحبت کنه و اینکه یکی بخواد چند لحظه خوش باشه از اینکه با یه خارجی صحبت کرده. قبول دارم تو هر کشوری یه آداب معاشرت خاصیه، ولی تقریبا همه جا به این نکته اعتراف می کنند که نباید در طرف مقابل و مخاطب خودمون یه احساس بدی ایجاد کنیم. و تو اون همه کتابی که من واسه نوشتن پایان نامه دکترای خودم راجع به اسلام و اندیشه های اون خوندم هم این قضیه خیلی آشکار منعکس شده .
درسته، ایرانی ها واقعا مردمان خونگرمی هستند و به خود من هم بارها شده که کمک کردند و لطف داشتند. واین خونگرمی شون باعث میشه من پیش خودم بگم، پس این خونگرمی ژاپنی ها کجا رفته؟ چرا اینقد نسبت به هم سردند؟.ولی خب بدم میاد یه سری رفتارهای بی ادبانه رو به حساب خونگرمی بذارن